Wie zijn wij? 

Op deze pagina willen wij ons graag aan u voorstellen.


Ellen

Hoi, ik ben Ellen. Mijn hele leven staat in het teken van dieren. Thuis hadden we een politiehonden vereniging en een hondenpension, sleepte als kind al van alles mee naar huis en heb verschillende jaren als vrijwilligster in het dierenasiel Gorinchem/Gorkum gewerkt. Heb daar veel geleerd, en voordat ik het goed en wel in de gaten had woonde ik samen met 4 katten en was ik ook de trotse pleegmoeder van 2 hamsters die net zoals de katten in het asiel waren beland door een ‘allergietje’ of doordat ze ‘overbodig’ waren geworden. 
Ook al lijkt het een druppel op een gloeiende plaat, in mijn ogen is elke druppel een hond of een kat en dat is voor mij een reden om te doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt. Soms krijg ik het verwijt dat ik buiten Nederland bezig ben, maar wat zijn landsgrenzen ? Voor mij zijn dat denkbeeldige strepen, door mensen bedacht, door mensen op een kaart getekend, iets waarvan een dier het bestaan niet kent, maar daardoor vaak het lot treft om verstoten te blijven van hulp doordat net díe hond of kat aan de andere kant van die grens geboren is.
Heb al verschillende honden op mogen vangen, waarvan er nu enkele uit Polen bij mij zijn geweest. De voldoening die ik hiervan heb is mij zoveel meer waard dan een bosje bloemen op een spiegelende tafel, een vijf gangen menu in een chique restaurant, een 'feestelijke' verjaardag, een keurig gekapte coupe of de goedkeuring van anderen.
Ik hoop dat een ieder die een hart heeft voor dieren zijn steentje zal bijdragen aan het verbeteren van het vaak uitzichtloze bestaan van asieldieren, al dan niet met goede verzorging, binnen of buiten de Nederlandse landsgrenzen. Elk steentje is een levende druppel en dat ene steentje, die ene druppel is het helpen dubbel en dwars waard!


Lia & Bert

 

Mijn naam is Lia Verhoek, leeftijd 63 jaar. Ik ben  getrouwd met Bert en trotse moeder van twee prachtige zoons van 25 en 23 jaar.
Als kind zijnde ben ik al opgegroeid met honden. De liefde en verzorging voor onze viervoeters heb ik later met Bert kunnen delen en ook weer mogen doorgeven aan onze kinderen.
Ik vind het altijd heerlijk wanneer  kinderen op school  enthousiast  vertellen over een hun hond, kat en andere huisdieren. Dan ben ik zo blij dat ze de liefde voor dieren al vroeg mee krijgen van thuis.
Sinds  vorig jaar april  zorgen wij  voor Milo, een flink uit de kluitengewassen Flatcoated Retriever van 8 jaar. Kort daarvoor was onze Flatcoat Lanka op bijna 13 jarig leeftijd ingeslapen.
Ja,  en dan zie je op een gegeven moment een oproep van Vagabond-Pets voor gebruikte spullen voor dierenasielen in Polen.
Natuurlijk wil je dan fungeren als inzamelpunt voor de Betuwe en zijn we bereid om iets op te halen of weg te brengen, wanneer dat nodig is.

Jeannette

Ik ben Jeannette Cadee.

Onze steun en toeverlaat in Polen is Magda, al 8 jaar werkzaam als vrijwilligster in het asiel van Opole. Ze offert zich helemaal op voor de dieren en is er altijd bij als we in Polen zijn. Omdat we maar een paar woordjes Pools kennen, is het belangrijk dat we er iemand bij hebben die alles voor ons vertaalt zodat alles goed verloopt. Magda is studente Engels, 21 jaar oud en heeft een hart van goud.


Maria

Hoi!

Ik ben Maria, 28 jaar en woonachtig in Eindhoven. Ik woon hier samen met mijn vriend en (Poolse) hond Wammes, een kruising tussen een herder en een St. Bernard van bijna 6 jaar!
Behalve voor Vagabond Pets, ben ik 2 jaar vrijwilliger geweest bij de Dierenambulance in Eindhoven, en ben ik medeoprichter en secretaris van Stichting RedCat. Dit is een Stichting die jaarlijks aan bijna 800 kittens van de straat opvang biedt, en voor hen een nieuw thuis vindt!
Vagabond pets was net bezig met het opzetten van de organisatie, toen ik mijn vakantie in Polen beëindigde.
Mijn vader bracht me vanuit het oosten van Polen naar het vliegveld in Warschau, en onderweg stopten we bij een benzinestation, om even de benen te strekken. De wegen zijn daar zo slecht, en ze rijden als gekken, dus je moet gewoon regelmatig even uit die auto.
Nou kom ik al zo´n beetje mijn hele leven in Polen, en ik weet als geen ander dat het met het dierenwelzijn erg slecht gesteld is in een land, waar sommige mensen nog niet eens te eten hebben.
Maar wat ik toen zag….. en moederhond met 4 pups van een week of 2 in de brandende zon, langs wat wordt genoemd: de dodenweg van Polen. Deze weg is zo’n beetje de doorgaande weg van Rusland naar West Europa.
Ja, er lag voer naast, ja er stond water voor ze… Maar als dierenliefhebber weet je gewoon dat er voor deze dieren geen glorieuze toekomst weggelegd is.
Ik zou met het vliegtuig naar huis gaan, dus ik kon ze niet meenemen! Mijn familie en ik zijn door de jaren heen trotse eigenaar geworden van 4 Poolse honden, maar op dit moment waren mijn handen gebonden en kon ik niks meer!
Al huilend ben ik vetrokken, met pijn in mijn hart.

Mijn vader was ontdaan door mijn verdriet, en is 1 week later weer naar dat benzinestation gereden maar de honden waren weg. God weet wat er met ze gebeurd is!
Ik heb terug in Nederland verschillende stichtingen en organisaties aangeschreven met de vraag of ze iets voor me konden doen, maar ik kwam er  toen ook achter dat er nog geen organisatie was die iets voor de Poolse dieren betekende!
Vagabond Pets kwam ik tegen via Marktplaats, ik heb toen meteen een email geschreven dat ik wilde proberen om hun te helpen door in elk geval flyers uit te delen en in te zamelen.
Ik denk dat de lezers mijn motivatie wel begrijpen.

Jullie zijn toppers!
Heel veel succes, ik hoop dat ik jullie nog veel kan helpen.

Wie ben ik….

Mijn naam is Loes van der Veen, ik ben 39 jaar en ben moeder van 2 schattige dochtertjes. De oudste is 3 en de jongste is 18 maanden oud. Dus ik zit nog volop in de luiers.

Naast het moederschap ben ik gedragsdeskundige en eigenaresse van een kleinschalig hondenpension annex Bordercollie Kennel. Een vakgerelateerde passie is schapendrijven met Bordercollies, een geweldige maar uiterst moeilijke sport om goed te beheersen.

 Inmiddels zit ik met ontzettend veel plezier ongeveer 15 jaar in “hondenvak”. Door de tijd heen merkte ik hoe interessant ik de synergie van een roedel vond en betrapte mezelf er steeds op dat ik ongemerkt heel wat uurtjes mijn eigen roedel stond te observeren. Ik heb toen besloten mezelf hierin meer te specialiseren door het volgen van trainingen, cursussen, boeken te lezen, seminars bij te wonen. Tot op dag van vandaag blijf ik mezelf scholen omdat de visie op gedragingen van de “leading experts” nog wel eens kan veranderen en ik wil graag zoveel mogelijk actueel blijven. Het is inmiddels al weer zo’n  5 jaar geleden dat ik mijn eerste cursus gehoorzaamheid- en gedragstrainingen startte.

Twee jaar geleden ben ik als pleegmoeder bij de Greyhound Stichting gekomen en daarnaast ben ik voor de Greyhound Stichting en Doggymix de vaste gedragsdeskundige. Ik voel me zeer vereerd dat ik door Vagabond Pets ook ben benaderd om een dergelijke rol bij hen te komen vervullen. Ik hoop dan ook vurig dat ik mezelf voor de stichting nuttig kan gaan maken.

Conwenna Gedragskunde & therapie
Loes van der Veen
06-51080970
Iedere werkdag tussen 18.00-21.00 
Uitsluitend met spoed ben ik in de weekenden ook bereikbaar.

Anne

Ik ben Anne, ik woon in Apeldoorn en ben 23 jaar.

Ik studeer grafisch ontwerpen aan de kunstacademie in Arnhem en zit nu in mijn derde jaar. Deze opleiding, waarbij je heel bewust naar de maatschappij om je heen kijkt, heeft er deels voor gezorgd dat ik me nu inzet voor de zwerfdieren, op dit moment met name in Polen. Wij hebben zelf een zwerfhond uit Athene, Stavros, hij is nu 3 en half jaar oud. Sinds we Stavros hebben geadopteerd ben ik me meer gaan verdiepen in het werk van stichtingen die zich inzetten voor het welzijn van zwerfdieren in verschillende landen. Ik heb in de zomer van 2007 samen met Linda in een asiel in Athene gewerkt, wat een hele leerzame tijd was. Ik heb hier van dichtbij kunnen meemaken hoe verschrikkelijk mensen zwerfhonden en –katten kunnen behandelen en hoe zwaar het is voor de mensen die zich inzetten om de situatie voor hen te verbeteren. In mijn ogen kan de hulp nooit toereikend genoeg zijn, maar de meeste stichtingen zetten zich in voor de asieldieren in de Zuid-Europese landen. Dit constaterend en het feit dat mijn ouders een camping in Polen hebben, kwam ik op het idee om te kijken of ik meer kon doen voor de asieldieren in Polen. Ik hoop, ook met de hulp van mijn ouders, me nog lang te kunnen inzetten voor zoveel mogelijk asieldieren.

Adriaan en Melanie