Reisverslag 2e bezoek aan Polen van 15-11 tot 18-11-2007


Vanmorgen zijn we (Roy en Joyce) vroeg vertrokken vanuit Kerkrade naar Haler om Ellen op te halen. Ellen had al een heleboel spullen klaar gezet om mee te kunnen nemen en daar konden nog wat spullen bij.. De bus was rond half negen dan ook behoorlijk vol gepropt.

Na al heel wat foto's te hebben gemaakt was de fotocamera weg en wat moeten we zonder fotocamera??? Na even zoeken konden we rond tien voor negen vertrekken richting Polen.
In Duitsland sneeuwde het onderweg en ondanks de winterbanden moesten we toch voorzichtig doen. We hebben enkele verongelukte auto's gezien dus dan ga je toch nadenken..

Toen we bij de grens aan kwamen wilden ze de bus doorzoeken. Het enige wat wij dachten was: hopelijk willen ze niet dat we alles eruit halen want dan hebben we wat te doen...  Maar dat hoefde gelukkig niet, want de drugshond kon het zo ook wel af. De hond was hartstikke lief  en hij mocht dan ook even op de foto..

Opole  bereikten we toch behoorlijk laat, want ook in Polen was er al een ongeluk gebeurd door het weer. 

16 November 2007

's Morgens lekker ontbeten in het hotel en dan konden we eindelijk op weg naar de hondjes en de katten.. Wat een verassing dat het navigatiesysteem weer het adres van het asiel niet kon vinden. Maar goed we hebben het toch kunnen vinden. Magda (de studente Engels en natuurlijk onze tolk) kwam ons al tegemoet gelopen met een asielhond.

We werden hartelijk begroet en voelden ons heel erg welkom. We kregen echt alles te zien. In dit asiel hebben we veel tijd gekregen om  zoveel mogelijk honden te leren kennen en we mochten ook stukjes met ze lopen en knuffelen.

De honden zitten hier op afgezette stukken grond met hondenhokken.  Honden die niet samen kunnen met andere honden of die pas in het asiel zitten zitten in aparte kennels.  De mensen hier doen goed hun best om de dieren zo goed mogelijk te verzorgen.  Er komen jongeren die vrijwilligerswerk doen en dan vooral om met de honden te wandelen en natuurlijk ook met de katten en honden te knuffelen. Ook mogen de honden soms los lopen op de rest van het terrein van het asiel. Het eten wat dieren krijgen bestaat uit vlees, brood en andere voedingstoffen die het asiel kan krijgen. Het vlees kan soms bedorven zijn, maar de dieren zullen toch moeten eten. Het voer dat we hebben achtergelaten is hier dus zeker goed terecht gekomen.

dagelijkse kost

Er zijn heel wat plannen om het asiel te verbeteren, maar dit laat al drie jaar op zich wachten. We hebben in ieder geval tekeningen gezien en het zou mooi zijn als deze plannen door zouden gaan. Natuurlijk was het behoorlijk koud dus tussendoor hebben we ook binnen gezeten en gepraat over het asiel. Magda had voor Poolse cake gezorgd en later kregen we zelfs soep aangeboden die overigens heel lekker was ;-)! Het asiel heeft twee lieve dierenartsen die zich heel erg inzetten voor de dieren. Alle honden worden geënt (ook rabiës) en de katten kunnen alleen geënt worden als hier voor geld is ingezameld. Op de dag dat wij er waren werden enkele kittens geënt.

We hebben heel veel foto's gemaakt, ook met de camera van Magda omdat de batterijen van Ellen moeilijk deden.. Misschien een beetje last van de kou? Ook bij de katten hebben we tijd doorgebracht. Ze waren heel aanhankelijk en heel blij met een knuffel.

Nadat we zoveel mogelijk foto's gemaakt hebben met bij ieder dier zijn/haar levensverhaal gevraagd hebben en natuurlijk ook te horen kregen werd het voor ons tijd om te gaan. Maar natuurlijk hebben we eerst een groot deel van de spullen uitgeladen en daar waren ze daar heel dankbaar voor..
Daarom willen we via deze weg nog eens iedereen bedanken die spullen heeft gedoneerd of heeft verzameld voor de asieldieren in Polen ook namens Magda en de andere medewerkers van het asiel in Opole... Zonder jullie was het ons nooit gelukt!!!
Hieronder nog een foto van de spullen die we in Opole hebben achtergelaten:
 

17 November 2007

We voelden ons vanmorgen niet helemaal lekker dus we kwamen iets later aan in het asiel als gepland. De vorige keer werden we begroet maar deze keer was er niemand die naar de poort toe kwam gelopen. We zijn zelf naar binnen gegaan en hebben gezocht naar de mensen van het asiel. Ze zaten bij de receptie en waren niet zo enthousiast als de vorige keer.. Toch wel vreemd want we hebben hun telefonisch (bedankt hiervoor Maria!) laten weten dat we in ieder geval Krecjik (scheefbekkie) mee wilden nemen en daar leken ze heel blij mee.

Het asiel was natuurlijk nog steeds overvol en nu was het er ook een stuk smeriger. We mochten de honden niet uit de kennel halen om met ze te wandelen. Het enige contact was door de tralies.. Echt heel triest..

Ze drongen de hele tijd aan dat we moesten laten weten welke honden we mee wilden nemen.. schijnbaar weinig tijd??? De dierenarts zou komen om de dieren in orde te maken. Ons enige contact (verstaanbaar contact) was via de telefoon van Ellen met Maria die af en aan praatte met de Janina van het asiel. De mannen die er waren liepen de hele tijd maar wat rond en waren dom aan het lachen en in het Pools over ons aan het praten. We voelden ons dan ook niet op ons gemak. Toch schenen Janina en haar schoonzoon wel blij dat we honden mee wilden nemen en natuurlijk met de spullen die we brachten. Maar toch wilden ook wij zo snel mogelijk weg.
De honden die we uitzochten waren honden waarvan wij dachten dat ze nodig weg moesten.

Allereerst natuurlijk onze favoriet: Krecjik oftewel scheefbekkie zoals wij hem zijn gaan noemen toen we zijn naam nog niet wisten. De keuze om hem mee te nemen was al in Nederland genomen dus hij ging mee. Foto gemaakt op 17 nov in het asiel.

Ook hebben we twee hele lieve honden meegnomen die het al hadden opgegeven en niet eens de moeite namen om ons te komen begroeten. Ze lagen alleen maar achter in het hoekje.
Jadrul oftewel Balou nu hij in Nederland is en Samyr waren onze tweede en derde keuze. 

We kozen nog een vierde hondje wat heel aandoenlijk was en echt om aandacht smeekte. We hadden zoveel lieve, leuke, zielige en mooie honden gezien dat ons de keuze heel erg zwaar viel. De honden hier hebben het moeilijk en krijgen weinig aandacht dat is duidelijk te zien. 

Het laatste hondje hebben we niet zelf gekozen. Ze had het geluk dat ze was uitgebroken en wij haar op die manier hebben ontdekt. Majga is onze vijfde en laatste keuze geworden. 

Alle hondjes krijgen natuurlijk nog een eigen pagina met foto's en alles wat over ze te vertellen is.
Een groot voordeel van dit asiel is dat ze de gegevens van de honden zo goed mogelijk bijhouden en er van iedere hond een eigen paspoort is al voordat ze vertrekken.
Nadat we de hondjes in de auto hebben gezet en we de overige spullen daar hebben gelaten zijn we weer vertrokken naar Nederland.

Joyce.