Morus en Minnie

            

Morus en Minnie (jan. 2012)
 
Oud van lijf en leden, jong van geest!
 
Met beide gaat het goed, alhoewel Morus vaker een mindere dag begint te krijgen. Soms loopt hij dagenlang niet mee, en dan opeens heeft hij weer zin om te wandelen en te spelen. Dan slingert hij zijn speelgoed door de kamer, krijgt zijn mand een oplawaai en moet zijn staart het ontgelden. Dat is puur genieten. Zijn gehoor wordt echt slechter, en zijn zicht ook. Maar ja, hij zou nu 17 zijn, wat wil je ook. Hij is al die tijd echt in top conditie geweest en daar zijn we heel dankbaar voor.
 
Minnie heeft het mooi voor elkaar. Die mag nu via een opstapje op bed, loopt rechtstreeks naar haar kussen aan het hoofdeinde, ploft neer, en beweegt de rest van de nacht niet meer. ’s Morgens wordt ze dan wakker, en kijkt verstrooid rond, en dan dringt haar mooie leven weer tot haar door. Tjonge jonge, op een kussen, op bed, soms onder een dekentje als het een beetje fris is.
Ze rent, speelt, pakt Sjakie als hij irritant doet, gooit haar benen in de lucht van geluk na haar maaltijdje en is verliefd op de kat. Minnie is een heerlijke hond, je kunt zo om haar lachen.
 
Overigens nu ook van haar de uitslag van de DNA test ontvangen, 2/5 teckel, 2/5 poedel en de rest is een combi van kleine rassen waaronder de dwergkees. Erg leuk om te weten. Morus wisten we al, dat was een Maltezer, teckel en dalmatiër. Dat is bijna niet voor te stellen, maar het kwam er duidelijk uit.
 
Samen met de twee Bosniërs is het een echt hecht vriendenclubje. Ze liggen vaak bij elkaar in de mand, en in ieder geval in dezelfde ruimte.
 
Op de foto de drie met oud en nieuw, lekker bij elkaar op de bank. En Morus is druk met zijn hersenwerk, een aanrader voor alle hondenbezitters. Morus vindt het heerlijk om te mogen puzzelen met toiletrollen, eierdozen, schoenendozen etc
 
Zo, zijn jullie weer op de hoogte van ons gouden koppel.
 
Groeten van Suze, Fred, Morus, Sjakie, Bulka en Minnie!


                        

Morus en Minnie

Wat vliegt de tijd toch, Minnie is hier nu alweer een maand. Het gaat geweldig.

In het begin was het zwaar en we zagen het best een beetje somber in. Ze had echt heel erge verlatingsangst en het leek bijna niet beter te worden. Ik maakte me ook een beetje zorgen over hoe het nu verder zou gaan, want we wonen in een klein straatje en was ook een beetje bang dat de buren er te veel last van hadden. Maar gelukkig vonden de buren dat Minnie eerst maar eens moest wennen, en de tijd moest krijgen om te leren dat ze nu op een veilige plek was.

Nu zijn we een paar weken verder en het gaat super. We slapen niet meer om en om op de bank en we houden er rekening mee dat ze gaat loeien wanneer we weggaan. Dat duurt dan een half uur en dan geeft ze het op. Als ik na een paar uurtjes thuis kom van het werk is het altijd stil. Als ik binnenkom komt er een muur van zeer dankbare hondjes op me af, en Minnie doet hard mee.

Ze speelt ook veel, met mij, of een beetje met Sjakie. Of ze gaat als een achterlijke liggen rollen en rondjes rennen over de bank. Ze springt en klimt als de beste, dus daar moet ik goed op letten. Ze is al heel vaak op de eettafel geweest omdat ze dan via de vensterbank en stoelen er op springt. Kleine dondersteen.

Omdat ze stok en stokdoof is doen we steeds meer met gebaren en dat pikt ze heel goed op. Ze kan in het park lekker los lopen en soms loopt ze veel te ver bij me vandaan en dan krijg ik wel even de zenuwen want roepen is geen optie. Dan gaat ze heel parmantig met hoge pootjes terug naar huis lopen. Ze draait zich altijd na een tijdje om en als ik dan zwaai en het gebaar voor komen geef dan trekt ze me toch een sprint, dat is niet normaal. Oren in haar nek en gaan met die banaan. Hetzelfde als Morus, die kan ook uit het niets keihard rennen.

Over Morus gesproken, ik merk dat hij nu echt wat ouder begint te worden, maar hij geniet nog steeds volop. Het is vaste prik, als ik beneden kom in de ochtend, gaat hij lekker rollen en knuffelen en daarna breekt de hel los. Dan krijgen de manden een zwieper, zijn beer moet het ontgelden, zijn staart krijgt een hap en dan gaat hij gek doen. Dat is zo fijn om te zien.

In de middag loopt hij vaak niet mee, dat hoeft ook niet. Maar de ochtend en de avond vindt hij prima. Vooral de avond, dan is hij vreselijk eigenwijs, luistert hij totaal niet en maakt hij de buurt onveilig. Wat een genot.

Het is wel fijn dat het zo goed gaat onderling, Bulka en Sjakie vinden Minnie ook heel lief. Vooral Sjakie is heel lief voor haar. Tussen Sterre de kat en Minnie gaat het ook super. Ze staan vaak neus aan neus. Kortom, we hebben het maar weer getroffen.

Liefs van alle Polen, Bosniers en Nederlanders

                        

Hoi,

Ik ben prinses Honoratka uit Polen. Ik ben na rijp beraad en overleg met mijn nieuwe hofdame begin april geëmigreerd naar Nederland en heb mijn naam gewijzigd in Minnie.

In eerste instantie verbleef ik in een tijdelijke bed and breakfast in Eindhoven, de eigenaren, Marjan en Pesso, hebben mij daar met open armen ontvangen. Jammer dat er geen champagne was, maar de rest was prima.

Op dit moment woon ik in Zaandam, mijn onderdanen Fred en Suze doen er alles aan om het mij naar de zin te maken, en zo niet dan zorg ik daar wel voor.

Prins Morus is een aantrekkelijke heer, maar hij lijkt niet echt geïnteresseerd te zijn in mij, wat ik persoonlijk onbegrijpelijk vind, ik zie er toch top uit.

Ik heb er echt een hekel aan om alleen te zijn, en zoveel mogelijk herrie maken is dan volgens mij wel het beste. Fred en Suze vinden van niet, ook al zoiets. Maar goed, nadat ze een aantal nachten om en om beneden op de bank hadden geslapen besloot ik dat het wel welletjes was, ik wil ook even een privémoment zo af en toe, en dus mogen ze nu boven slapen. En als het dan toch te lang gaat duren doe ik mijn wolvending en doen de andere drie met me mee, echt dikke pret hebben we dan. Vooral Morus, die kan huilen joh, dan krijg ik helemaal de kriebels in mijn buikje! Wat een bink.

Verder zijn ze er achtergekomen dat ik stijl heb en dus op de bank, stoelen of de grootste mand slaap. Ik kan springen als de beste en ik kijk als een puppy als ik echt wat wil. Ik kan ook zingen als ze eten, meestal krijg ik dan wel wat als beloning voor mijn mooie zang.

Kortom, ik heb ze hier in mijn chique vestzakje!

Hoogachtend,

                                    

 
Honoratka, eind jan. 2011
 

Morus, klein van stuk, groots karakter.

Bijna een jaar is hij bij ons. Wat een jaar.
Het is bijna niet te geloven, zo geweldig is het om hem bij ons te hebben. Hij brengt zoveel vrolijkheid en gezelligheid in huis. Er is alleen een groot probleem. Hij verveelt zich regelmatig.
Hondenpuzzels, trucs met snoepjes in handdoeken, spelen met knuffels, meer wandelen, we proberen van alles, maar echt werken doet het niet.

http://www.youtube.com/watch?v=rle9mBTwIl0

Reden voor ons om serieus na te denken over een partner in crime! Sterre de poes is hem dierbaar, maar ook zij voldoet niet helemaal aan het door hem gestelde profiel.

In het begin moest hij niets hebben van andere honden, een grote boog er omheen en optrekkende lip lieten duidelijk zien dat hij niet gediend was van enig contact.

De afgelopen maanden is dat enorm veranderd. Hij heeft echt zijn lokale vrienden, maar het liefst heeft hij lieve makkelijke onderdanige teefjes, tja, het blijft een vent.

Dus……
De kogel is door de kerk, we nemen een vriendin voor Morus in huis, en we hopen dat er een klik is, zodat ze samen nog een beetje lol kunnen maken.

Liefs van ons allemaal

                 

                                                                    


Morussie, 8 januari 2010

Het wordt hoog tijd voor een update van onze Morus.

Het gaat ontzettend goed met hem, en hij is aan zijn 4^e jeugd begonnen. Hij rent, speelt, is erg ondeugend, dol op gekkigheid en daagt geregeld hondjes uit tot spelen buiten. Soms denk ik wel eens dat hij zich een klein beetje verveeld en hij nog meer zou willen ondernemen of meer wil spelen. Wie weet, misschien een vriendje in de toekomst voor hem zoeken. Kijken hoe hij daar op reageert. Incidentele opvangers of hondjesvisite vindt hij prima, dat was in het begin wel anders.

Zijn gezondheid gaat ook heel erg goed, en dat is een hele opluchting. We hebben de maanden oktober en november behoorlijk wat zorgen gehad, maar het lijkt nu allemaal onder controle, en hij is alleen maar beter uit de behandeling gekomen. Nog vrolijker en pittiger.

De sneeuw vindt hij ook geweldig. We hebben wel een mooie jas voor hem gekocht, omdat ik wil voorkomen dat hij verkouden wordt, want dan zijn we verder van huis. Hij moest erg wennen de eerste keer, en liep als een konijn met zijn nieuwe jasje aan. Maar nu gaat hij klaar staan om hem aan te trekken als we gaan wandelen en hij vindt het heerlijk om lekker warm in zijn bontje te lopen.

Hij heeft een topkerst gehad, met lekkere hapjes en veel aandacht. Welke pool krijgt nou scharrel-ossenhaas en gestoomde zalm…..als je naast MIJN vader gaat zitten gaat het vanzelf!
We hebben wel een onaangenaam avontuur beleefd samen, maar hij hield zich goed.
Afgelopen woensdag kwamen we net na drie uur in een file op de ring van Amsterdam. Niet ongewoon, dus ook geen zorgen. Meestal lost het zich vanzelf op, en op het stuur slaan en gefrustreerde kreten roepen draagt niets bij dus dat liet ik maar achterwege.
Maar na een half uur, geen beweging. Morus lag heerlijk te snurken op “zijn” stoel, op schapenvacht met jas aan, dus koud had hij het niet. Na een uur begon het toch wel een beetje irritant te worden, want het bewoog helemaal niet en dus kwam ik geen centimeter vooruit. Bovendien sneeuwde het inmiddels zo hard, dat er een dikke laag sneeuw op en om de auto lag.
Na meerdere pogingen om een afrit te halen, zodat ik van de ring af kon en naar een oplossing kon zoeken, lukte het me na 2,5 uur de snelweg af te komen. Stapvoets reden we straatjes door richting Fred die op ons stond te wachten op een locatie voor vrij parkeren. We besloten de auto achter te laten en samen naar het treinstation te lopen. Je moet je bedenken dat er inmiddels ruim 30 cm sneeuw lag!
De auto geparkeerd, Morus helemaal ingepakt in de deken en de hele weg naar het station gedragen. Hij vertrouwt me blindelings, maar ik zag de onzekerheid in zijn ogen door alles wat er gebeurde. Overal ongelukken en botsingen om ons heen, en mensen die in paniek raakten.
We kwamen eindelijk bij het station en liepen naar het perron. We hadden heel veel geluk, want er kwam meteen een trein aan. Morus bleef stevig ingepakt in onze armen, want hij was nu wel heel erg onder de indruk. Iedereen om ons heen smolt van het knappe ingepakte ventje, helemaal tegen me aangekropen.
Na de trein zijn we nog door de sneeuw naar huis gebanjerd, en had hij alweer praatjes op het laatste stuk. Toen hoefde ik hem niet meer te dragen en ging hij sprintjes trekken en gek doen. Hij was ’s avonds helemaal op van alle indrukken, maar gelukkig had hij er niets aan over gehouden. Wat is het toch een stoer en pittig kereltje. Terwijl ik dit schrijf is hij al een uur(!) aan het spelen met een piepbeest, hij kan er maar niet genoeg van krijgen.

Liefs, suze en een kussie van Morus

                                                             

                                           

He meisjes van de Poolse hondjes, bijgaand een update van het liefste en knapste kindje ooit!

Morus, 8 december 2009

Alweer 8 maanden is het lekkere kereltje bij ons.

De afgelopen maand hebben we hele spannende tijden gekend, en meerdere keren gedacht dat het afscheid dichterbij kwam, maar van die dreiging lijkt nu niets meer over te zijn.

Het is een genot om ’s morgens beneden te komen en te zien dat mijnheer nog heerlijk ligt te genieten op de bank, zijn staartje kwispelt voorzichtig en hij laat merken dat hij blij is ons te zien, maar dat even blijven liggen wel lekker zou zijn. Dat mag dan ook. Vaak is hij niet mee te krijgen voor half 9, tot die tijd ligt hij even na te soezen.

Maar als het eenmaal zover is ontpopt hij zich tot een springende rennende pup, die alle harten direct doet smelten.

Hij leert heel snel en weet dondersgoed dat sommige dingen niet mogen, maar dan kijkt hij naar me en doet het lekker toch. Ik probeer dan streng te zijn, maar dat is erg moeilijk als er een klein scheef vrolijk smoelwerk naar je op kijkt en hij daarmee laat weten dat het een grapje was en hij je de liefste mama van de wereld vindt…..

De afgelopen maanden was het ook extra opletten geblazen, want hij weet de egels feilloos te spotten. Hij is meerdere keren naar me toe gerend met een opgekrulde egel in zijn bek. Gelukkig overleefden ze allemaal zijn tandeloze centenbakje en zijn ze nu in de winterslaap.

Wat ook heel fijn is, is dat hij veel makkelijker is naar andere honden. Hij accepteert veel meer, en speelt met steeds meer honden in het park. Hij is zo vreselijk makkelijk. We hebben het maar getroffen.

We hebben van Morus een schilderij laten maken door een kunstenares, Maria Schweitzer. Ze heeft hem vastgelegd zoals wij hem beschreven en zoals zij hem zag, een echte winnaar. Een overwinnaar! We zijn vreselijk trots op het schilderij, het hangt dan ook midden in de kamer.

Als mensen me zouden vragen wat het mooiste is van 2009: Morus. Het feit dat ik besloot er voor te gaan en Fred daar in mee ging. Wat een vriendje is Morus. Waanzinnig. Vagabondjes, bedankt voor het mooiste kado van de afgelopen jaren!

Laten we hopen dat ook 2010 een topjaar wordt voor al jullie Pooltjes, inclusief de mijne, en voor al mijn Bosniërs!

Liefs

suze

  


http://www.youtube.com/user/fens2005#p/a/u/0/ONhTqBeXBWw

26 oktober 2009 

We gaan een heftige week tegemoet, tijd dus voor een update nu het nog rustig is. Nou ja rustig. Dat is het hier nooit, en Morus weet dat als de beste.

Hij gaat bijna overal mee naar toe, en iedereen die hier een stap binnen zet wordt gekeurd door kritische Morus. Maar hij is al snel om en gaat zich dan vreselijk uitsloven. 

Over uitsloven gesproken. De meeste dagen brengt hij spelend door. Ja, u leest het goed, spelend!

Hij sloopt en kauwt, gooit en rent, alles wat pluche of plastic is en benoemd als speelgoed, moet dood! De rest(op mijn houten hobbelpaard na) laat hij met rust.

Hij heeft nu 3 hondjes in de buurt waar hij mee speelt. Op 1 is hij ook een beetje verliefd, het is een dame van 13, ook helemaal gestoord, het dat gaat dan ook samen rennen en gek doen.

Het ergste van alles is, is dat hij ook een zeer kundig egelvanger is, en met het jaar van de egel………moet ik daar constant op letten. Geritsel in de struiken=Morus meteen bij me roepen. Hij heeft er al 4 gevangen, gelukkig allemaal levend uit zijn bek kunnen halen!

http://www.youtube.com/watch?v=GcWirukGv5o

En dat is precies waarom ik besloten heb hem toch te laten helpen aan de constant ontstekende talgklieren en dan meteen ook te laten kijken in zijn neus. Want het gaat nu redelijk, maar hij heeft regelmatig reverse sneezing, en niest snel.

Als het nou een echte oude man zou zijn, maar hij is de hele tijd aan het keten. Hij is helemaal niet oud. En mijn dierenarts was het daar roerend mee eens! Hij mag dan 15 zijn, zijn bloed, hart en longen zijn eerder van een 5 jarige hond. Topconditie!

We gaan naar een specialist(lees duur, heel duur, maar dan nog duurder), die gaat woensdag met hem aan de slag. Ik vind het heel spannend en zie er enorm tegenop.

En dat is dan weer precies waarom we afgelopen weekend samen op pad zijn geweest.

Ik moest een paar bezoeken in het noorden van het land afleggen en besloot een overnachting te doen. Nou, een Bed and breakfast zoeken waar een hond ook welkom is, dat is een hele pittige opgave. Maar ik heb er een gevonden, de Merelhof in Harkema.

Zaterdag overal naar toe gereden en Morus was zo vreselijk lief en braaf, wat een knappe kerel is het toch.

Uiteindelijk naar de B&B gereden en voor ik het wist lag hij al op bed. Heerlijk heeft hij keihard liggen snurken aan mijn voeten, ik heb dus niet zo goed geslapen, want ik vond het zo leuk dat ik hem heel vaak even heb geaaid en geknuffeld.

Toen ik ging douchen ’s morgens vroeg ging hij eerst mee naar de badkamer om te kijken waar ik heen ging, maar toen hij zag dat het goed was rende hij snel terug naar bed. Luiwammes. Hij voelde zich toch wel een beetje betrapt, maar dat is niet nodig, want hij mag bijna alles!

http://www.youtube.com/watch?v=UVdgYgf3mcc

’s Morgens in de tuin heeft hij nog even geprobeerd een mol uit te graven, maar ik heb hem een halt toegeroepen. Ik weet namelijk dat het hem zou gaan lukken!

De volgende dag weer op pad, en ook daar heeft hij zich voorbeeldig gedragen. Het is een tophond!

Hij was heel moe van het weekend, maar heeft toch gisteravond na thuiskomst een fikse wandeling gemaakt, want hij had buiten nog van alles te doen. Ik geniet van iedere dag met hem, en we zullen zien wat woensdag gaat brengen. Mocht het onderzoek in zijn neus uitwijzen dat de vooruitzichten niet goed zijn, dan stoppen we de operatie en gaat hij gewoon nog lekker volop genieten zolang het kan. Maar ik hoop op een eenvoudige ingreep waardoor hij uiteindelijk 35 jaar kan worden. Tegen die tijd zien we dan wel verder!

Liefs en groetjes van Morus en zijn nog steeds erg verliefde baasje Suze