 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Fleurtje Hoi
Jeannette,
Hier gaat alles goed! Fleur is al helemaal ingeburgerd, ze is
steeds minder bang als er vreemde mensen over de vloer komen en
gaat soms uit zichzelf bij ze kijken. Maar als ze dan te snel
hun hand uitsteken, schiet ze toch wel weer snel weg. In het bos
is ze soms nog wel wat bang als er meerdere honden tegelijk naar
haar toe komen, helemaal als ze wat groter zijn. Maar na een
paar keer ‘ontmoeten’ gaat het al beter. Ze
is wel erg eenkennig, als ik haar meeneem op visite, gaat ze
vaak zitten piepen als ik even in een andere kamer ben en ze me
niet meer kan zien. Ook tijdens het wandelen houdt ze me continu
in de gaten en als ik iets te ver weg loop, komt ze zo snel
mogelijk naar me toe rennen. Inmiddels heeft ze geleerd om het
tennisballetje op te halen als ik die weg gooi. In het begin
begreep ze niet zo goed wat ze er mee moest.
Inmiddels heb ik ook een aantal leuke oppasadressen gevonden,
waar ze zich ook thuis voelt. Wel piept ze altijd even als ik
net weg ben, maar daarna is het ook over. Ze is natuurlijk
helemaal gewend aan haar vaste plekje, dus dan is het voor haar
misschien een beetje verwarrend waar ik dan ben en of ik nog wel
weer terug kom natuurlijk!
Eigenlijk zegt iedereen tegen me dat ze steeds leuker is
geworden, beetje bij beetje kan ik haar vertrouwen wat
opkrikken. Wat erg leuk is om terug te zien in haar gedrag. In
de bijlage vind je een foto van Fleur. Deze is een paar dagen
geleden genomen bij ons thuis. Conclusie: ik ben nog steeds erg blij met haar en ik geloof dat zij dat ook wel vindt.
Groetjes,
Fleurtje Bij deze dan eindelijk een update over Fleurtje (bij jullie bekend onder de naam Wanilia). Begin juni heb ik haar opgehaald bij de opvang in Andelst. In het begin was ze heel bang, voor mij niet gelukkig, maar wel voor andere mensen, geluiden, honden etc. Inmiddels heeft ze helemaal haar plekje gevonden. Ze heeft haar eigen mandje in de hal, waar ze heerlijk kan slapen. Als ik overdag aan het werk ben ligt ze lief achter me te waken. Blaffen doet ze zelden, tenzij er (voor haar) vreemde mannen over de vloer komen. Tjsa, wat er in het verleden gebeurt is, zullen we nooit achterhalen… Het schijnt dat ze iets weg heeft van een boerenfox, qua karaktereigenschappen zou dat kunnen kloppen. In ieder geval wat betreft consequentheid en eenkennigheid. Als Fleurtje bij de oppas is, ligt ze de hele dag voor de deur te wachten wanneer ik weer terug kom. Dat is af en toe wel lastig. Gelukkig heb ik inmiddels een extra oppasadres kunnen vinden waar ze zelf ook een hond hebben. Dan doet ze niet zo eenkennig en gaat ze lekker spelen. Het blijft af en toe een bange poeperd, maar ze is heel erg lief. Een beetje grenzen opzoeken af en toe (ik kan heus mezelf wel uitlaten hoor J), maar ja, dat hoort erbij! Ik heb het idee dat ze hier gelukkig is, iedere dag lopen we in het bos, waar ze lekker kan snuffelen, rennen en rollen in de modder. Om daarna met een grote glimlach weer bij me te komen. Af en toe gaan we naar een meertje in de buurt, samen met andere hondjes. Ik heb nog nooit zo’n gestoorde hond gezien hahahah. Springen, plonsen, het kan allemaal niet gek genoeg. Aan de riem lopen vindt ze minder leuk, gelukkig woon ik dicht bij het bos, waar ze los kan lopen. Ze luistert goed als ik haar roep om bij me te komen. Ook de commando’s ‘zit’ en ‘af’ kent ze inmiddels. In september ga ik met haar op cursus, kan ze zich lekker uitleven. Kortom, het gaat hier prima met ons! Groetjes, Moniek
|
