Verslag bliksembezoekje Polen 17-18 december 2016 door Ellen


 

Dankzij Anke en vijf hondjes die ongeduldig werden, hebben we een spoedbezoekje aan Polen gebracht.

Het was hartstikke druk op de heenreis met hier en daar een file door ongelukken of wegwerkzaamheden.
Bij aankomst op het asiel stond Dorota met een paar vrijwilligsters al even op de uitkijk.
Koffie stond klaar en hebben pizza besteld.

Daarna spulletjes en presentjes uit de auto, benches gepast en snel nog even de vijf geluksvogels hallo zeggen die de volgende dag het asielleven achter zich zouden laten..

Vroeg in bed want de volgende morgen weer voor dag en dauw op en huiswaarts.

06.00 Een wekker was overbodig want was al even wakker.
Douchen, ontbijten, spulletjes bij elkaar rapen en óp naar het asiel.

8.00 Hondjes hun behoefte laten doen en om 8.30 waren alle vijf de globetrotters klaar voor vertrek.

Na afscheid genomen te hebben van Dorota begonnen de hondjes aan hun nieuwe onbekende avontuur, de één wat onzekerder of juist zélfverzekerder dan de ander.
De kleinste en de grootste moesten even wennen aan elkaar als ‘benchburen’, maar ach door de jaren heen hebben we gekkere dingen meegemaakt.

Zo druk het op de heenweg was, zo rustig was het op de weg terug.
Daar hebben we gretig gebruik van gemaakt in Duitsland.. Daardoor waren we sneller dan verwacht in Gorinchem waar verschillende lieve schatten al aanwezig waren.

Door gebrek aan tijd konden we helaas niet naar het asiel in Tomaszów, maar Vagabond zou Vagabond niet zijn om toch een paar hondjes onder haar vleugels erbij te nemen. Hierover later meer.

Na ruim drie jaar tevergeefs wachten konden Aster en Figiel dankzij fam. Bij de Leij en fam Bes het asielleven achter zich laten. Oude blinde Bona en Miemina zijn thuis gekomen dankzij Ben & Sandra en Annemie en haar viervoeters.
De kleine Nola met haar 6 kilo had het hoogste woord in de auto en nog steeds maakt ze duidelijk wat ze zoal wel en niet weet te waarderen. Gelukkig weet pleegmoeder Jutta daar wel raad mee.

Dank aan Dorota en Joanna die ons altijd op de hoogte houden over het wel en wee van de dieren en de dingen die spelen.
Dank aan vrienden en buren die met heel veel liefde voor onze eigen dieren hebben gezorgd.
Dank aan Anke die eigenlijk geen tijd had, maar toch tijd vrij heeft gemaakt om voor de Vagabondjes mee heen en weer te knallen.
Maandagochtend moest ze om 05.00 haar bed weer uit dus niet één, maar tien petjes af.
Dank aan alle donateurs, zonder donateurs ben je nergens, zeker niet als kleinschalige organisatie.

Ze weten het niet, maar ook deze hondjes gaan dankzij alle bovengenoemde een geweldige Kerst tegemoet.

Het afscheid nemen van de dieren die achter blijven went overigens nooit...

Ellen