Verslag tripje Polen van 16 t/m 20 november 2010

Vroeg uit de veren want om 06.00 wilden we vanuit Zetten vertrekken richting Polen.

’s Maandags 15 november hebben we de auto volgeladen en de tank gevuld dus daar waren we voorlopig vanaf.

Nou is een TomTom handig, maar als er dan ook nog borden langs de weg staan die je in verwarring kunnen brengen, dan wordt het toch lastig om NL uit te komen hoor..

Goed, eenmaal in Duitsland leken we de weg weer te weten en we besloten om ons niet meer in verwarring te laten brengen want we wilden zo snel mogelijk naar de honden en katten toe. Toen we een paar uur in Duitsland waren werd het weer slechter en slechter en tot overmaat van ramp belandden we ook weer eens in een file als gevolge van een UNFALL. Pfffff en dan maar wachten tot alles weer gaat rijden. Op een bepaald punt konden we niet verder en werd al het verkeer omgeleid dus we kregen een soort tourtocht ‘weg van de snelweg’. Leuk man, daar zaten we dus net niet op te wachten.

Na een anderhalf uur was alles weer achter de rug en waren we de strubbelingen snel vergeten.
Rond 18.30 kwamen we bij het asiel aan, hebben wat gedronken en de auto uitgepakt.
Omdat het al wat later was, en de honden inmiddels rustig waren, besloten we om ze met rust te laten en ze de volgende dag te gaan zien.

Die volgende dag zijn we na het ontbijt naar het asiel gegaan en wat waren we blij om de hondjes weer te zien. Ze blijven lief, leuk, blij, sommige angstig en terughoudend, maar allemaal, stuk voor stuk wachten ze op een eigen thuis. Soms al jaren lang en het is zo geweldig dat er al zoveel dieren wel al een plekje hebben weten te bemachtigen.

Het asiel zit ongelofelijk vol met honden, maar ook met katten.
Er komen op het moment meer dieren bij dan dat er worden geadopteerd, zo jammer.
We hebben met verschillende honden gewandeld, foto’s gemaakt en lekkertjes uitgedeeld.
Aan het eind van de middag hebben we voer en spullen in de auto gepakt voor het asiel in Tomaszów want daar gingen we ‘morgen’ naar toe.

Donderdag 18 nov.

We hebben goed geslapen en zin om de honden in Tomaszów te zien. Met Dorota overeengekomen dat we 5 (kleinere) honden mee konden nemen; 2 in pension en 3 zouden er mee naar NL gaan. Magda, Lia en Ellen gingen met 1 auto en waren er om half 1. De vorige keer had Ania (vrijwilligster) om 2 benches gevraagd dus die hadden we bij ons. Verder hadden we voer meegenomen.

Wat was het nat, de hele dag regen en de kennels drogen niet op met als gevolg dat de pootjes kletsnat zijn en blijven. Ze zijn de hele dag druk met het likken van die pootjes. Zo sneu.
Wat wel een verbetering is met de vorige keer is dat de pups en dieren die in de quarantaine zitten nu een mand en een deken hebben. De vorige keer sliepen ze nog op een kleine open vlonder.

We zien verschillende honden terug waar we op hoopten. Ook de Duitse Herder teef met 3 poten die we in september ook hadden gezien. We hebben gezegd dat we haar over niet al te lange tijd daar weghalen dus we gaan er van uit dat ze dit onthouden en dat we haar snel ergens anders onder kunnen brengen.

                                                   
                                                                       3 Poot herder Astra
 

In september zat er een klein bruin hondje in quarantaine dus die konden we toen niet meenemen. Het eerste hondje dat we te zien kregen was dat hondje. Ze wisten het nog en wat waren we blij want hij (Frits) is nu in NL in de opvang en zal het nooit meer koud hebben.

Bij hem zat nog een kleine pruts die het van de winter zwaar zou krijgen dus we besloten dat ook hij mee mee naar Opole moest komen. We hebben hem Sjimmie genoemd en Sjimmie is 1 jaar oud. Een klein kereltje met pit.
Och en toen zagen we een klein zielig pupje dat mank liep en ja wat kun je dan nog doen dan haar ook mee te nemen. Zo’n hondje zou natuurlijk nooit kunnen overleven.

                      
                   Links Frits en rechts op de foto Sjimmie                                                  Pupje Jody
       

Dat betekent dat we al 3 hondjes hadden en dat we er nog maar 2 mee kunnen kiezen…

We kiezen voor een wat ouder hondje dat al ruim 4 jaar in het asiel zit en hij blijkbaar geen enkele kans maakt in Tomaszów. We hebben hem Diesel genoemd want dat het een sterk manneke is, heeft hij in die jaren wel bewezen. Hij was de pispaal geworden van andere honden en je kunt er dan vanuit gaan dat zo’n hondje dan een keer wordt doodgebeten.                 

4 Hondjes….dus nog 1. Moeilijk moeilijk moeilijk, maar we hebben nr 5 gevonden.

Een hondje, zo bang en weggekropen in een donker hoekje van een hok. Durfde niet uit zichzelf tevoorschijn te komen dus de dierenarts vroeg of hij haar moest pakken…JAAAHH graag. Wat een lieverd en wat was ze bang.

                        
                                          Diesel(tje)                                                                 Tessa
           

Dan loop je nog een laatste rondje en zie je toch nog een hondje in een donkere kennel dat iets aan de pootjes mankeert. Ja wat doe je dan want de kans dat hij een plekje weet te bemachtigen in die regio is nul komma nul.
We hebben hem meegenomen en gelukkig had Dorota hier begrip voor. Hij heeft de naam Trabant gekregen.

                                                    
                                                                                  Trabant


Met veel regen en wederom veel vertraging komen we rond 20.30 in Opole aan. Hondjes in de kennels gebracht en toen we weg wilden rijden raakten we met de auto verzakt... Na wat dingen tevergeefs te hebben geprobeerd, kwamen we op het idee om te auto omhoog te krikken zodat we een dikke tegel, zand en karton onder het wiel konden leggen. Natuurlijk was het even puzzelen hoe een krik werkt, maar het is gelukt. De auto kreeg weer grip en reden zo de berm weer uit. Makkie toch..?
Het is laat geworden die avond, maar dat mag de pret niet drukken.

             
 

Vrijdag 19 nov.

We maken de benches in orde en passen hoe ze het beste in de auto kunnen. Daarna maken we de papieren in orde van de honden die de volgende dag mee naar NL gaan en betalen we wat openstaande rekeningen.
Ook gaan we met Magda en een paar pups naar een dierenarts om ze te laten chippen en naar een andere dierenarts om medicijnen te kopen. Op het asiel vroegen ze om antibiotica en ontworming. Vagabond-Pets heeft dit voor het asiel gekocht.
We dachten snel even heen en weer te gaan, maar er was weer eens een belangrijke straat afgesloten en natuurlijk waren alle Polen op hetzelfde moment als wij daar met als gevolg flinke opstoppingen.

Tot overmaat van ramp ging ook nog eens de uitlaat kapot dus met veel kabaal zijn we de stad doorgetuft terug naar het asiel.
Tja de auto moest gemaakt worden, en wel vandaag nog want de volgende morgen wilden we weer naar NL sjezen en dat doe je niet met een kapotte uitlaat (en kapotte koplamp).

Achter Dorota aangereden naar een garage en gelukkig was die nog open en had hij ook nog eens een uitlaat op voorraad. Na een anderhalf uur zaten we in de meest smerige auto die er in Polen te vinden was, maar wel met een schone en hele uitlaat !
Ook deed de verlichting het weer dus alle zorgen waren weer verdwenen als sneeuw voor de zon.

             
 

Zaterdag 20 nov.

Don, Smyk en 3 hondjes uit Tomaszów zouden mee naar NL gaan. Helaas voelde Smyk zich niet helemaal in orde, en omdat we geen risico nemen, moest hij op het asiel blijven en hebben we voor een ander hondje gekozen. Het is Miki geworden. Een mega lief dier van ong. 10 jaar oud. Dorota zou Smyk mee naar huis nemen dus ook hij zit nu lekker warm bij de kachel.

                                 
                                      Don met Magda en Kasia                        Dorota neemt afscheid van Miki


Een tripje loopt altijd anders dan gepland, maar wederom kunnen we zeggen ‘eind goed al goed’ en kijken weer terug op een geslaagde reis. Hebben 5 schatten mee kunnen nemen en zijn dankbaar voor de support die we telkens van iedereen krijgen.

We willen iedereen danken die ons door dik en dun steunen.
Zonder die steun zijn we nergens en kunnen we niets.
Het kan niet vaak genoeg worden gezegd.

Lia en Ellen