Verslag 14e bezoek aan Polen, 13/14/15 juni 2009

 

 

Met de auto van Han zijn we om 7.30 uur uit Zetten vertrokken. Een dag eerder al heeft hij (vanuit Rotterdam) in 's-Gravendeel, waar de voorraadcontainer van Adriaan en Melanie staat, zo'n 200 kilo aan "spullen voor Polen" ingeladen. Ook nu gaat het weer om flink wat honden-en kattenvoer, dekens, manden, medicijnen, etc.
         

 

Naar Opole houden we doorgaans rekening met een gemiddelde reistijd van ong. 11 uur. Het eerste deel van de reis verloopt soepel en voorspoedig op de eigenlijk altijd wel drukke Duitse autowegen. Totdat we enkele kilometers vóór Helmstedt muurvast komen te zitten. Ongeveer 2 uur geschuifeld, 2 kilometer opgeschoten. Op deze zaterdag is er net even te veel vrachtverkeer, dat vóór 12 uur 's avonds Duitsland wil verlaten richting Oost-Europa. We besluiten bij Helmstedt om van de autobaan te gaan en een zuidelijker route via Halle, Leipzig, Dresden en Görlitz te nemen. Maar ook hier hebben we aanvankelijk last van een file. Daarna nog wat provinciale wegen, totdat we op de autobaan A4 richting Wroclaw - Opole komen. Al met al zijn we om half 11 in het hotel, waar we de wagen op een beveiligde parkeerplaats kunnen zetten. Gegeten en naar bed. 

 

De volgende ochtend zijn we om half 11 bij het asiel. Hier worden we begroet door een groep van ong. 12 honden, die binnen de hekken van het terrein loslopen  en kennelijk hun speelkwartier hebben. Als Magda ons ziet, worden ze in een mum van tijd naar hun hokken gedirigeerd. Dan opent ze de poort, we rijden de auto het terrein op en na een hartelijke begroeting laden we meteen de spullen uit en zetten die in het magazijn.
                           

 

Het gebeurt trouwens regelmatig, dat vóór de dagelijkse openstelling van het asiel om 11 uur, veel honden in groepen van wisselende samenstelling een poosje vrij rondlopen op het terrein..

 

Tijdens de koffie in het kantoortje hebben we met Magda over van alles en nog wat zitten praten:

over vrijwilligers in het asiel, vaste medewerkers, studie van Magda, grotere toeloop van honden en katten op dit moment, komst van Magda naar Nederland, achtergrond van de dieren, die meegaan op de terugreis, etc. Hierna gaan we even met z'n drieën kijken hoe het met de 5 honden is. De 3 oudjes  Fientje, Basia en Krisje zitten bij elkaar in één hok; Lotje en Lady zitten elk apart in een hok. Daarna hebben we nog wat honden uitgelaten op het terrein buiten het asiel en zijn toen naar ons hotel teruggegaan. 
                

                 
                  
                

De rest van de middag hebben we nog wat in Opole rondgelopen. Het viel ons op, dat er in het centrum nogal wat gebouwen staan, die dateren uit de tijd, dat dit gebied Duits was. Het is een degelijke bouwstijl, die in veel Duitse steden ook nog te zien is.
                                          

 

De volgende ochtend zijn we om 8.45 uur weer in het asiel. Na wat passen en meten met de benches hebben we onze 5 medepassagiers een goede plaats kunnen geven. Toen nog even de paspoorten en andere relevante papieren in ontvangst genomen.

Met dank aan Magda en Dorota voor hun betrokkenheid, zorg en zorgvuldigheid.
                                            

         

 

Nadat we afscheid hebben genomen, vertrekken we om 9.45 uur uit Opole. We hebben nagenoeg dezelfde route genomen als op de heenweg, dus via Görlitz en bij Magdeburg weer de autobaan E 30 op. Na een voorspoedige terugreis, zonder files, komen we om 20.45 uur in Den Bosch aan, alwaar wij door leden van de Vagabond-clan met warme nieuwsgierigheid worden ontvangen.

 

Tot slot: Marian en Pesso zorgen voor tijdelijke opvang van Basia; Ton heeft Lady geadopteerd; Fientje, eveneens geadopteerd, verblijft een paar dagen bij Ellen totdat ze met Betty mee naar Frankrijk mag; Lotje slaapt één nacht bij Jeannette om de volgende dag door Gerrie en Aad ter adoptie te worden opgehaald; Krisje wordt dezelfde avond door Lia, Alex en Bert naar Carolien gebracht, ook voor tijdelijke opvang.

 

Voor ons is deze reis weer een geslaagde missie geweest, waar we met veel voldoening op terugkijken.

 

 

Han en Bert