 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Oli
Een memorabele dierendag.....
Het lijkt misschien een wat
vreemde keus.....maar uitgerekend vandaag,op
dierendag,hebben wij na 2 weken moeten besluiten om onze
kleine Oli te laten gaan. Begeleid door zijn nieuwe vriend
Gamble heeft hij vanmiddag, heel vredig in mijn armen, het
aardse voor de eeuwige jachtvelden verruild.
Al snel na Oli's aankomst in
Nederland was hij,evenals in Polen,niet in orde. Een eerste
bezoekje aan de dierenarts maakte al direct duidelijk dat
Oli's hartje compleet versleten was,en mede daardoor
allerlei processen in zijn lijfje niet meer soepeltjes
verliepen.
Oli was af en aan ziekjes,wilde
dagen niet eten,en met de grootste moeite hebben we nog een
poosje zijn gewicht op de schamele 8,8 kilo weten te houden
die hij bij aankomst had.
Oli zelf genoot op zijn betere
dagen op zijn eigen manier dusdanig van zijn nieuwe leventje
dat wij, samen met de dierenarts, nog eens alles uit de kast
hebben getrokken om hem nog wat extra tijd te geven.
Alle medicatie en de meest lekkere
hapjes ten spijt,wilde Oli vanaf vrijdag geen hap meer
eten,waarop wij hebben besloten hem te laten gaan, en niet
af te wachten tot hij van zwakte door z'n pootjes was
gegaan.
Zo heeft Oli tot de laatste snik
nog z'n rondje door de tuin gemaakt en nog even genoten van
alle knuffels en aandacht,vooral ook van Joyride, die de
laatste dagen niet van Oli's zij week, zoooo geweldig om te
zien,en zo heerlijk voor Oli!!
Het was vandaag natuurlijk
dierendag,en om die reden hadden we het afscheid nog een
dagje kunnen uitstellen,maar misschien is dierendag ook
juist wel bij uitstek DE dag om onze dieren datgene te geven
wat ze nodig hebben,en voor Oli was dat......z'n eeuwige
rust.....
Om te voorkomen dat mensen
afgeschrikt zouden worden door wederom het veel te
snelle afscheid van een Vagabond-hondje, heb ik Ellen nog
voorgesteld om de honderden foto's die ik van Oli heb
gemaakt,de komende jaren te gebruiken voor steeds nieuwe
updates, hahaha......
Zelf heb ik alle vertrouwen in de
bezoekers van de site,en ik hoop dat zij, net als ik ,door
het verhaal van Oli extra gemotiveerd raken om juist de oude
asielhondjes dusdanig op tijd uit hun benarde positie te
bevrijden ,dat hen nog een langere periode van blijdschap
rest,en zij wel nog mogen genieten van 1 of meerdere
dierendagen in een eigen familie,hetgeen waar ze allemaal
zoooo naar verlangen.......
Met weer een extra littekentje op
de ziel,maar bovenal een blijvend warm plekje erbij in m'n
hart ,gaat het leven weer door, en houden wij ook in de
toekomst de deur weer op een kier, voor juist die hondjes,
die het 't hardst nodig hebben!!!
Groetjes vanuit verdrietig
Overasselt, Patty & Family.
|
