Guust (Morris)


 

Guust, voordien Morris.

Hij is een half jaar liefdevol opgevangen door Jutta en door ons geadopteerd eind september 2016.

Guustje was geschat op een jaar of 15.

We wisten niets over zijn verleden.
Het was een heel lieve gemakkelijke zachtaardige loebas.
Hij kon goed overweg met onze 2 andere seniorhonden.

Spelen deed hij natuurlijk niet meer, maar zijn staartje kwispelde altijd als hij onze andere hondjes zag.
Zijn leventje bij ons bestond voornamelijk uit slapen.

Hij hield zich bezig met stappen van de ene naar de andere mand. Met veel doorzetting haalde hij telkens de dekentjes uit de mandjes.

Maakte op gezette tijden zijn plastoertjes door de tuin en kwam regelmatig met zijn hoofd tegen onze benen duwen om een aaitje over zijn bol te krijgen.

Hij was heel hardhorig, slechtziend en heel stram.
Hij leefde een beetje in zijn eigen wereldje, liep vaak toertjes rond de tafel en kon soms heel erg lang staren naar de muur. Zijn hersentjes gingen redelijk snel achteruit, maar hij wist wel altijd goed wanneer het snoepjes tijd was.

De weken voor zijn overlijden zakte hij meer en meer door zijn poten. We hebben zijn pijnmedicatie stilaan moeten opdrijven. Omdat hij ondanks de medicatie ook niet meer genoot van aaitjes en nog nauwelijks interesse had in lekkers hebben we in overleg met de dierenarts besloten om hem te laten inslapen op 26 juni 2018.

Ik kan iedereen aanbevelen om een senior te adopteren.

Het zijn meestal heel gemakkelijke lieve en zachte honden.
Ze vragen niet veel: een warme mand, lekker eten en knuffels of aaitjes.