April 2011

Update Maciek/ Scooby

Een jaar ben ik nu in Nederland. Een jaar geleden ben ik na  een lange autorit terecht gekomen in Nederland, in een tuin met meerder honden. Vond dat ik de omgeving daar maar eens goed moest besnuffelen.
Ook waren er best veel mensen, maar daar heb ik niet zo veel mee. Mensen kunnen me gestolen worden op het moment.
Na een tijdje kreeg ik een riem om en werd ik meegenomen met een mevrouw en jongen man. Wat ging er nu dan weer gebeuren?

Opnieuw in de auto, maar niet meer zo heel lang,was best leuk. Dan stappen we uit en wordt ik meegenomen  in een huis… uh… wat is een huis? Gauw maar de boel weer besnuffelen. Soms wilde ik mijn poot optillen, natuurlijk wil ik hier mijn plekje van maken. Als ik dat deed, gingen of de mevrouw of de jongen meteen naar me gillen. Dan bedacht ik me, weet ik veel wat die mensen dan gaan doen?Gelukkig woont er in dat huis ook al een andere hond. Dat snap ik dan weer wel. En tja, we vinden elkaar wel aardig lijkt het. 

In het begin moest ik in dit huis erg wennen, wilde mijn plekje veroveren, maar de mevrouw vond dat niet zo’n goed plan. Zo voerden we soms een beetje strijd. Verder wist ze geloof ik ook niet zo goed hoe dit nu verder moest.

De mevrouw en de jongen zijn wel aardig, geven mij eten , aaien en knuffelen  me en laten me lekker buiten lopen. Maar ik twijfel wel aan mensen….ze hebben vast niet het beste met me voor.

Langzaam ga ik toch wennen, deze mevrouw en jongen lijken het echt goed met me voor te hebben, verwennen mij met veel knuffels. Ik ga ze maar vrouwtje en baas noemen denk ik. Dat vinden ze vast fijn.

De andere hond heet Bas en is wel heel gezellig. Het liefst gaan we samen op pad.
Maar samen spelen wil die meestal niet. Hij (Jack Russel) vind mij waarschijnlijk te groot en wil dan maar even spelen. Soms is het gewoon ook een ouwe chagrijn …. pffff… in verhouding zijn we ongeveer even oud, maar mij hoef je echt niet oud te noemen hoor, ben nog levendig zat !!

Het huis is nu ook echt mijn thuis geworden, met z’n allen kunnen we het intussen goed met elkaar vinden. Alleen als de vrouw visite krijgt, wil ik mijn huis wel beschermen. Van de vrouw mag dat niet, maar soms vind ik het wel mijn plicht.

Intussen snap ik ook hoe ik het mijn vrouwtje het naar haar zin kan maken. Zo gemakkelijk ! Dan wordt ze helemaal vrolijk en blij en knuffelt me nog eens stevig. Dat vind ik dan wel weer leuk.

Soms is het ook echt een feest ! Ik zie het al als het vrouwtje haar speciale jas aantrekt. Dan gaan we naar school !! Daar zijn lekker veel andere hondjes en steeds gaan we leuke dingen doen. Soms vind ik het leuk om de andere honden te pesten… ga ik lekker tegen ze blaffen… die verwaande kwasten…tsss.. Grappig man ! Maar dit vind het vrouwtje  niet zo leuk. Dan wordt ze boos. Dat geeft niet. Een keer een rondje mooi meelopen en ik krijg weer een brokje en een beloning. Vrouw weer blij, zo gemakkelijk !!

Na school of na een lange wandeling vind ik het heerlijk om weer thuis te komen op mijn eigen plekje. Soms rol ik me dan helemaal op en lijkt het of ik nog een puppy ben. Tevreden kan ik mijn ogen dicht doen. Ik hoef me geen zorgen te maken, ik voel me goed.

Het is fijn om in Nederland te zijn.

                                                                         

Update Scooby (Maciek)  december 2010.

In april is Scooby bij ons komen wonen.
Blij waren we met zijn komst ! In het begin was het wel heel erg wennen. Scooby was helemaal niet gewend zijn ruimte te delen met mensen, dit heeft nogal wat voeten in aarde gehad.

Na uitgebreide gesprekken met Loes zijn we telkens een stapje verder gekomen. Het viel niet mee om deze hond aangepast te krijgen aan onze woonsituatie.
Intussen zijn we zo veel verder, Scooby heeft intussen al zo veel geleerd.(wij ook) . Voor ons is hij een schat van een hond, hij kan zo genieten van de aandacht, stoeien  en knuffelen vind ie intussen heerlijk!

Voor visite is hij niet vriendelijk, heeft dan steeds het idee zijn huis te moeten verdedigen. We hopen dat hij dit toch eens los kan gaan laten.
Maar we hebben gezien dat er nog elke dag vooruitgang is.

We volgen met plezier de hondentraining, Scooby en onze Jack Russel kunnen het heel goed vinden samen.
Intussen is hij zo’n onderdeel van ons gezin geworden en willen we zijn spontaniteit en liefde niet meer missen. Scooby zou ruim 8 jaar oud zijn, dit is nog niet te merken aan hem, hij springt, is sterk en rent volop. We hopen nog heel wat jaartjes met hem door te kunnen brengen !

Groet,

Jerica