Leon 

Hallo Melanie, Adriaan, Ellen, Jeannette en alle anderen,
 
Hier weer eens een berichtje van mij om jullie te laten weten hoe het met Leon gaat.
Maar allereerst wil ik jullie allemaal nog een heel goed en gelukkig nieuw jaar wensen en ik hoop dat jullie ook dit jaar weer veel voor de Poolse diertjes kunnen betekenen. Dankzij jullie geweldige inzet ziet het leven van al die lieve dieren in het Poolse asiel er weer een klein beetje zonniger uit en ik heb enorm veel bewondering voor wat jullie allemaal doen. Jullie zijn echt een stel kanjers eersteklas.
Ik ben uiteraard ook een dagelijkse bezoeker van jullie website geworden om te kijken of er weer nieuws opstaat, want ik leef zo mee met alles. En natuurlijk word ik regelmatig weer verliefd bij het zien van zo'n heerlijk hondensmoeltje.  ;-)
 
Maar nu even over dat hondensmoeltje dat ik thuis heb zitten, want inmiddels heb ik Leon ook alweer ruim een half jaar en het gaat geweldig met hem.
Het is een schat van een hondje, zo lief en echt een allemansvriendje. Hij is ook vreselijk nieuwsgierig en wil naar iedereen toe die hij ziet lopen. Daarom moet ik hem wel altijd aangelijnd uitlaten. Alleen in het bos mag hij los, want daar zijn geen wegen in de buurt. Hij luistert inmiddels hartstikke goed, maar wel zolang ik met hem alleen ben. ;-)  Zodra hij iets of iemand ziet, wordt hij van het ene op het andere moment stokdoof, gaat erop af en luistert voor geen meter meer. Ook tegen andere honden gedraagt hij zich niet meer zo voorbeeldig als in het begin. Blijkbaar zit hij weer helemaal in z'n vertrouwde velletje en vindt hij zichzelf nogal macho en hij scheldt dan ook bijna iedere hond die hij tegenkomt de huid vol. Op twee na, dat zijn de enige twee honden hier in de buurt die hij wel leuk vindt en daar is hij dan ook goeie vriendjes mee.
 
We lopen elke dag een lekker stuk door de polder en af en toe gaan we naar het bos. Aan z'n speurneus mankeert helemaal niks en vooral de verse molshopen zijn voor hem onweerstaanbaar en daar stort hij zich vol overgave in. Tot nu toe hebben zijn opgravingen 1 muis en 1 mol opgeleverd, maar die waren gelukkig allebei al dood. Ik hoop ook maar dat het daarbij blijft, maar ik ben toch bang dat hij vandaag of morgen toch een keer iets levends uit de grond trekt. Hij is ook een kei in voeten vegen en regelmatig vliegen de pollen gras en kluiten klei me om de oren als ik er even niet op bedacht ben. Verder vreet hij ook alles op wat hij tegenkomt waarvan hij vindt dat het eetbaar is. Het is niet te geloven hoe vaak ik hem ineens weer ergens op zie lopen te kauwen. Geen idee wat hij soms allemaal naar binnen werkt, want zodra hij merkt dat ik het in de gaten heb gaat hij nog harder kauwen en heeft hij het vaak al doorgeslikt voor ik de kans krijg z'n bek open te doen. Compleet belegde boterhammen, kippenbotjes, stukken klei, ik heb al zoveel uit z'n bakkes gehaald. Er hoeft maar ergens iets tussen de struiken te liggen en meneertje vindt het wel hoor. Het is met recht een vuilnisbakkie. ;-)
 
Ik moet ook echt wel in de gaten houden dat hij niet te dik gaat worden. Nou ja, hij is al te dik. Hij was na een paar maanden al 6 kilo aangekomen en ziet er nu ook uit als Hollands welvaren. Hij zou eigenlijk voor het mooi wel weer 2 kilootjes kwijt moeten, maar ja dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar ook al is hij dan een beetje te zwaar, hij loopt nog te rennen en te doen en hij voelt zich zo te zien prima. Maar we blijven proberen er toch nog wat af te krijgen. Nou moet ik wel zeggen dat een paar van m'n vriendinnen me daar ook echt wel grandioos mee helpen. De een komt hier regelmatig binnen, kijkt naar Leon, zegt dan "goh, ik geloof niet dat hij al magerder is geworden hè", waarna ze vervolgens een kluifje uit d'r jaszak haalt en zegt "kijk eens Leon, ik heb wat lekkers voor je meegenomen". Een ander stuurt een week voor Sinterklaas een groot pakket naar me op voor Leon, met daarin een heel scala aan kluifjes, allemaal apart verpakt in sinterklaaspapier, en compleet met sinterklaasgedicht. ;-))  En Leon, ja die vindt het wel geweldig natuurlijk dat hij er bij iedereen zo goed opstaat, die weet de mensen wel voor zich in te nemen.
 
Het is toch wel grappig om te merken hoe zo'n hondje na verloop van tijd helemaal z'n draai vindt. Dacht ik eerst na een maand dat hij wel helemaal gewend was, maar eigenlijk heeft dat toch wel een paar maanden langer geduurd. Nu kent hij mij inmiddels door en door, kent m'n routine, weet precies wanneer we gaan lopen of wanneer er iets lekkers te halen valt voor hem. Ik heb dat eigenlijk nooit meegemaakt met m'n andere honden. Maar dat komt natuurlijk omdat ik altijd al een paar honden had. En als er dan weer eens een ouwetje uit het asiel bij kwam, dan was het na een paar dagen alsof de nieuwe aanwinst er al jaren bij hoorde. Maar ja, honden leren toch het snelst van elkaar hè. Leon heeft alles zelf uit moeten vinden.  ;-)  En het één had hij supersnel door, met andere dingen was hij weer wat minder vlot van begrip.
 
De eerste maanden dat ik hem had hield hij me ook voortdurend in de gaten en ging precies daar liggen waar hij me kon zien. Dat was ook best wel komisch om te zien. Als ik ergens anders heen liep, gooide hij zich gewoon een slag om, zodat hij weer mijn kant uit kon kijken. Maar dat doet hij nu niet meer. Als ik nu de kamer uitloop blijft hij lekker liggen waar hij ligt. Hij weet nu toch wel dat ik altijd weer terugkom.
De trap gaat hij nog steeds niet op, dat durft hij nou eenmaal niet. En meestal gaat hij 's nachts als ik naar bed ga op z'n kussen onder aan de trap liggen.
Ik heb wel een extra vloerkleed in de kamer neergelegd, want dat laminaat is voor hem zo glad. Hij ging in het begin nogal eens onderuit als hij aan het spelen was en niet zo zachtjes ook. Ik moet er toch niet aan denken dat hij een keer iets breekt als hij zo'n smakker maakt. En dat nieuwe kleed heeft hij meteen tot ZIJN kleed gebombardeerd. Daar doet hij ook alles op. Spelen, stoeien, kluiven. Hij gaat soms zelfs zover dat als hij z'n eten krijgt, hij een hap brokken uit z'n bak neemt en die vervolgens netjes in de kamer op z'n kleed deponeert en ze daar op gaat eten. Maar goed dat hij harde brokjes krijgt en geen blikvoer.  ;-))
 
Op zich is het best wel een rustig mannetje, maar van tijd tot tijd heeft hij natuurlijk z'n gekke half uurtje en dan moet er gestoeid en gespeeld worden. Als hij wil stoeien gaat hij er helemaal voor in de houding staan, voorpoten plat op de grond, z'n kop er schuin op en z'n kont omhoog. Dan kijkt hij me aan en je hoort hem bijna zeggen, nou kom op dan, je ziet toch wat ik wil, en dan liggen we even later samen over het kleed te rollenbollen. 
Z'n favoriete speeltjes zijn pluchen beesten, daar is hij helemaal gek mee. Ze gaan alleen nooit erg lang mee, want het leukste is natuurlijk het slopen en dus ziet de woonkamer er regelmatig uit als een slagveld met de plukken watten door de hele kamer verspreid. Maar leuk dat hij het vindt.
 
De sneeuw vindt hij helemaal geweldig en dan gaat hij buiten helemaal uit z'n kleine dakkie. Maar oh oh, wat heeft hij een hekel aan regen gehad. Hij wilde dan echt niet naar buiten en moest ik in huis z'n riem al vastmaken en hem naar buiten trekken. En dan nog zette hij zich schrap in de deuropening zo van: nee nee ik wil niet! En eenmaal buiten draaide hij zich om de minuut om omdat hij weer naar huis wilde. Hij heeft dan ook een slechte tijd gehad een paar weken geleden toen het wekenlang achter elkaar regende.  ;-)  Maar ja, regen of geen regen, hij moest naar buiten van me, want hij heeft wel z'n beweging nodig. En inmiddels stelt hij zich niet meer zo verschrikkelijk aan en loopt hij vrolijk mee in de regen. Alleen als het echt met bakken uit de hemel komt, ja daar moet hij nog steeds niets van hebben en dan wil hij weer zo snel mogelijk terug naar huis. Maar eenmaal weer thuis gekomen is het dolle pret, want dan komt de grote handdoek tevoorschijn en hoe harder ik raus hoe leuker hij het vindt.
Hij is toch wel het meest een zonaanbidder en vindt het heerlijk om lekker in het warme zonnetje te liggen. En ook al heb ik in het najaar als de zon zo laag staat niet veel zon meer in de tuin, hij zoekt die paar plekjes zon wel op, al moet hij er desnoods voor in de plantenbak gaan zitten, wat hij dan ook doet.
 
Met de jaarwisseling is alles gelukkig goed gegaan. Hij was al niet bang voor onweer gelukkig, maar het was weer afwachten hoe hij op vuurwerk zou reageren. En dat ging best goed. Alleen de laatste 2 dagen, toen er echt achter elkaar vuurwerk werd afgestoken, ja toen voelde hij zich echt niet happy en merkte ik wel dat hij bang was. Maar hij hield zich wel rustig en bleef heel stil in z'n mandje liggen. Alleen het uitlaten werd een probleem, want hij wilde niet meer naar buiten, te bang voor al die knallen. Maar ik ben blij dat hij zo rustig is gebleven, want na al die jaren een hond te hebben gehad die compleet in paniek raakte van vuurwerk en helemaal door het lint ging van angst, was dit een verademing voor me. Al ben ik blij dat we al die ellende weer achter de rug hebben, want het blijft een ellende voor heel veel dieren.
 
Nou, het mag duidelijk zijn dat ik helemaal gelukkig ben met Leon. Het is gewoon een heel leuk, lief en grappig ventje, en af en toe lekker eigenwijs. Ik hou heel veel van dat mannetje, hij maakt m'n leven weer compleet en ik zou hem voor geen goud ter wereld meer kwijt willen. Ik stuur natuurlijk ook meteen wat foto's van hem mee.
 
Ik vond het ook weer heerlijk om op jullie site te lezen dat er dit weekend weer een aantal honden en katten naar Nederland zijn gekomen en hier in Nederland weer een mooie toekomst tegemoet kunnen gaan. Ik hield wel even m'n hart vast met al die sneeuw dit weekend en ik was blij dat de reis ondanks die sneeuw toch voorspoedig is gegaan. En ik moest er natuurlijk toch weer aan terugdenken hoe het vorig jaar was toen Leon naar Nederland kwam. Wat een spannende dag was dat en wat heeft het toen lang geduurd met al die vertragingen onderweg en toen was het nog zo warm ook. Maar goed dat het zo niet iedere keer gaat.
 
Trouwens, ik viel destijds meteen voor Leon vanwege die lange plukken haar die alle kanten opstonden. Maar die plukken haar zijn inmiddels allemaal verdwenen, al die mooie manen in z'n nek en op z'n borst zijn weg, helemaal vanzelf, of misschien heb ik ze er wel vanaf gekroeld. Maar hij heeft er wel stoere wenkbrauwen voor in de plaats gekregen en heel charmante lange haren op z'n oren.  ;-)
 
En heel veel succes verder nog met alles wat jullie doen!!
 
Een grote knuffel voor jullie allemaal, ook voor Magda en Dorota, van Leon!
En zeg nog maar tegen Magda dat Leon al dat lekkers en die speeltjes die hij nog van haar gekregen heeft helemaal geweldig vond.
 
Groetjes,
Marina