Latka


 

Het wel en wee van Latje (Latka) uit Putte.

In mei van het afgelopen jaar hebben wij ons hondje Babsi in moeten laten slapen. Meer dan 15 jaar was ze bij ons. Je ziet het aankomen en weet het ook. Je hebt ze niet voor eeuwig! Maar als het dan zover is, dat je afscheid moet nemen, van iets wat na je kind het dierbaarst is. Dat weten alleen mensen die van dieren houden. Ze heeft mij vergezeld bij de duizenden kilometers die ik heb hardgelopen.

Kort na het overlijden van Babsi, was ik op internet aan het zoeken naar een nieuw hondje.
Al snel zag ik een foto van een hondje genaamd Latka, die in Polen woonde. Ik heb met jullie contact gezocht en in juli is ze naar Nederland gekomen. Van mijn vrouw Willeke was ze van het begin af aan helemaal weg. Maar van mij moest ze niet veel hebben. Nou kan ik dat wel begrijpen, maar ga daar hier niet verder op in.
Inmiddels is ze al aardig bijgedraaid en vindt mij best een aardige kerel! Als ik thuiskom kwispelt ze een beetje met haar staartje en komt aarzelend naar mij toe.
Maar als Willeke thuiskomt, is het groot feest. Dan rent en vliegt ze door het huis en straalt ze gewoon.     

Haar echte naam is Latka, maar wij hebben, met haar goedvinden er haar een tweede naam bijgegeven en die heet Latje.
Ik ga praktisch elke dag hardlopen. Ik loop sinds 1986 en heb al meer dan 70.000 km gelopen.  Eind maart heb ik een nieuwe heup gekregen. En ben na een week of acht weer voorzichtig begonnen. Het looptempo is een flink stuk naar beneden gegaan van iets minder dan vijf minuten per kilometer naar ongeveer negen!
Maar we lopen weer en het tempo gaat steeds een beetje omhoog.
In september heb ik 200 km gelopen, oktober waren het er 242 en november 255. De laatste maand van 2010 zijn het er 269 km geweest. Totaal dus 966 kilometer.
Deze kilometers heb ik praktisch allemaal in het bos afgelegd. En wie heeft er meegelopen? Latka natuurlijk. Elke middag rond de klok van 5 uur kom ik thuis van mijn werk.

Als ik dan de voordeur open maakt kom Latje uit onze slaapkamer. Wij hebben alles gelijkvloers, dus trap op en af hoeft bij ons niet. En vlak bij de voordeur is de slaapkamerdeur. Als ik binnen kom ga ik direct de slaapkamer in om mij om te kleden om te gaan hardlopen. Ik voel eerst aan het bed of het warm is! En altijd is er een plekje warm. Gelijktijdig roep ik Latje en ze komt dan de slaapkamer in en springt op het bed. Ik ga dan naast haar liggen en moet haar strelen. Ze gaat dan helemaal op haar rug liggen. En dit duurt zo’n vijf tot tien minuten.

In die periode geeuwt mevrouwtje zo’n keer of twintig! Op een bepaald ogenblik zeg ik altijd tegen haar, “kom we gaan weg, we gaan naar het bos, want ik krijg hier ook slaap van en als we nu niet weggaan heb ik geen zin meer!”

Even later lopen we door de kou een kleine kilometer over de verharde weg en daar loopt ze aan de lijn. In die eerste kilometer moeten we wel vier of vijf keer een sanitaire stop maken! Ik heb haar eens gevraagd, om het in een keer te doen. Maar ze gaf als antwoord; “Jij doet het op jouw manier en ik op de mijne”! Maar na een kleine tien minuten zijn we dan in het bos en mag ze los. Nou en daar leeft ze zich helemaal uit. Er zijn in dat bos nogal wat heuveltjes en daar rent en vliegt ze overeen en komt soms met een ongelofelijke snelheid van zo’n heuvel recht op mijn af gerend! Het is een militair oefenterrein en er zijn ook enorme zandvlaktes. Die zandvlaktes hebben echt haar voorkeur! Daar rent ze van links naar rechts over. Ze ziet er zoveel dat ze gewoon niet weet waar ze het eerst moet zijn! Ze komt tijdens onze tochten ook steeds naar mij toe en springt dan tegen mijn op. Ik neem aan van blijdschap! Ik mag het wel afkloppen, op de paden blijft ze praktisch altijd bij mij in de buurt. Soms gaat ze even van de paden af maar niet ver, ze houdt mij in het oog. Ik geniet zo intens van haar, als ik zie hoe zij ook geniet. In de week gaan we per dag zo’n uur tot anderhalf uur lopen en in de weekenden tot een uur of drie.
De sneeuw van de laatste weken vond ze ook prachtig. Ze rende soms zo hard een heuvel af, dat ze niet meer kon remmen en compleet in de sneeuw verdween!
Haar tempo ligt een stuk hoger als dat van mij en daarom moet ze wel eens wachten op mij. Ze gaat dan uitgestrekt in de sneeuw liggen tot ik bij haar ben.

Nu we het toch over liggen hebben, het volgende:

Nu de kerstboom in de kamer staat heeft Willeke de poef van een bij een meter in de slaapkamer gezet en daarop het hondenkussen. Als wij naar bed gaan, gaat Latje er parmantig op liggen. We noemen dat meubelstuk dan ook haar troon. Maar…., op die troon liggen duurt niet zo heel lang!  Binnen enkele minuten komt ze op ons bed liggen. Eerst bij het voeteneind. Maar meestal kruipt ze snel naar boven en ligt dan tussen ons in! U vindt dat niks! Een hondje in je bed. Wij ook niet. We hebben er met Latje over gesproken dat we dat eigenlijk niks vonden. En die vindt dat maar onzin! Ze zei, ”ik lig het grootste deel van de dag op jullie bed en zorg er zo voor, dat er niemand anders op gaat liggen” En daar heeft ze wel een punt! Nou sta ik niet zo gauw met mijn mond vol tanden, maar toen wel. Ik gaf aan dat ik er later wel op terug zal komen. (Er is tot op heden nog niet van gekomen!)

Maar zal ik jullie eens een geheim verklappen? Ja? Maar tegen niemand zeggen hoor! Zodra wij in bed liggen, zegt een van ons al snel, “Latje kom je bij ons liggen.” En enkele ogenblikken later springt ze met een sierlijke boog vanaf haar troon, op het …..! Een voordeel van haar is wel dat ze praktisch de hele nacht muisstil ligt. Toen het zo koud was mocht het dekbed wel over haar heen liggen, maar het kopke moest er wel boven uit steken. Ze moest wel kunnen zien wat er gebeurde!

Bij het ontbijt krijgt ze elke morgen een paar stukjes kaas en bij het avondeten zijn de hamreepjes haar favoriete gerecht.

Sommige mensen zeggen, dat ze het wel heeft getroffen bij ons. Misschien is dat wel zo, maar dat geldt natuurlijk ook voor ons. Wij hebben een prachtig hondje gekregen. Eentje de zich het kaas niet van het brood laat eten! In discussies wil ze altijd het laatste woord! Er zit verdomd veel pit in dat Poolse dametje en dat is toch prachtig of niet soms?

Tot zover het laatste nieuws.

 Met vriendelijke groet,

Dion en Willeke Joosten

 


Sept. 2010, Latka in Oostenrijk


Ik weet wie in onze vakantie het meeste vlees eet!

Hierbij nog maar eens een berichtje van Latka.

Op zaterdag 7 augustus gingen we naar Oostenrijk op vakantie.

We hadden rond negen uur in de ochtend in de buurt van Stuttgart een tussenstop gemaakt. Willeke ging koffie en broodjes halen in een wegrestaurant en ik bleef met Latka buiten wachten.
Het was al lekker warm en we hebben ter plaatse het voedsel geconsumeerd.
Latka stond telkens ongeduldig te wachten tot ‘er iets van de kar viel’.   
Ik zei toen tegen Willeke, ‘ik weet nu al wat de openingszin wordt van het volgende verhaal over ons hondje.’
En ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat het antwoord op de titel Latka is geweest. Daar hoeven we niet moeilijk over te doen!
Trouwens, ook met het verorberen van het nodige ijs en de apfelstrudels, heeft ze danig haar best gedaan. Maar ja ook voor haar was het vakantie, toch?

Nu zijn wij nogal natuurmensen en we gingen tussen de regenbuien door regelmatig in de bergen wandelen. We hebben Latka een paar keer zonder lijn laten rennen en toen we haar riepen, kwam ze spontaan terug.

We hebben haar toen ook een koosnaampje gegeven. En die luidt ‘Latje.’
Volgens ons is ze er wel blij mee, want ze kwispelt als we haar zo noemen.
Nu vragen jullie je misschien af, heeft dat hondje zich zo goed gedragen, deed die helemaal niks fout? Is dat een soort heilige?

Ja natuurlijk deed ze wel eens wat fout! Zoals de eerste momenten wanneer ik terug kwam van het hardlopen. Telkens als ze dan mijn kop om de hoek zag, blafte ze tegen mij. En ik zei steeds weer, ‘dat hoef je niet te doen, ik ken jou en jij kent mij’. Maar zo simpel was het kennelijk niet voor haar.
Eerst ging ze ook met de sokken van Willeke aan de haal. Even later volgden ook haar schoenen.

In onze slaapkamer hadden wij haar dekentje gelegd en daar mocht zij de nacht op doorbrengen.

Als ik in de nacht naar het toilet ging, was dat geen probleem, maar als ik terug in de slaapkamer kwam, werd er weer een serenade ingezet! Toen hier ook opmerkingen over werden gemaakt, verliet ze het vertrek en ging in de hal zitten bokken!
Waar ze ook een verschrikkelijke hekel aan had, was het feit dat wij als echtpaar zo nu en dan elkaar een kus gaven. Als wij dat deden, kwam hier ook een hoop commentaar op. Inmiddels weten wij wel dat het bij Latje veel geschreeuw en weinig wol is!

Tegen het eind van de vakantie sprong ze op het bed als we elkaar goedenacht kusten en ging tussen ons in liggen. Even later lag ze weer in de gang te bokken!

Overigens, haar van het bed sturen, kostte ons nogal wat emotionele moeite hoor.
Twee van die vertederende oogjes die je aankijken, doen je hart smelten.
Maar als we de morgen nadien met haar balletje gingen spelen, was ze het weer vergeten en rende door het hele huis met haar speelgoed. En wij er achteraan!
Op haar beurt ging zij weer achter de poezen aan, die in de buurt van ons vakantiehuis wonen. Gelukkig heeft niemand dat gezien.

In het begin vond ze het autorijden ook niet geweldig. Als we weg wilden, ging ze als protest in de buurt van de auto op haar rug liggen. We moesten haar dan ook oppakken en de auto in dragen. Maar na een goede week, was dat over en sprong ze er zelf in. Als Willeke boodschappen ging doen en ze was alleen met mij in de auto, vond ze dat ook maar niks. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, samen met een enge man. Als Willeke dan terug kwam, was dat voor ons ‘schijtertje’ een hele opluchting.

Maar we hebben met dat kleine ding heel veel plezier gehad.

Dion en Willeke Joosten

                  

 

Hierbij een berichtje van Latka uit Putte.

Ze is nu ongeveer vier weken bij ons. Het is een erg lief en aanhankelijk
hondje. Met mijn vrouw Willeke is ze erg close. Met mij wat minder.
De reden zal wel zijn, dat ze slechte ervaringen met mannen heeft gehad.
Ze komt wel spontaan naar me toe als ik iets te eten heb. Ze pakt het dan
ook heel rustig van mijn hand af.
Ze eet dus wel uit mijn hand. Of dat nu hondenbrokjes of kattenbrokjes zijn,
maakt niet uit.
Ook koekjes en brood lust ze. Of er nu jam, pindakaas, ham, kaas of niets
op het brood zit, ze eet het allemaal. Bij de avondmaaltijd, krijg ze van
mij altijd hamreepjes en dat vind ze ook goed. Alleen boontjes, sla en spruitjes
hoeft ze niet!  Daarentegen wel snitzel en zelfs biefstuk gaat er in!
Ze moet ook nog goed leren drinken. Het drinken gaat gepaard met veel geluid
en na afloop lijkt de keuken wel een zwembad.
De eerste avond dat ze bij ons was, hebben we een dekentje in onze slaapkamer
gelegd en ze is er de hele nacht niet af geweest. Ze ligt er sindsdien elke
nacht op en nooit geen problemen.
Ik was in de tuin aan het werken en ze ging met mijn werkhandschoen spelen.
Ze heeft ze dan ook alle twee ingepikt! In het begin was ze helemaal niet
onder de indruk van het speelgoed wat ze had gekregen, maar gaandeweg is
ze er mee aan de gang gegaan en nu vindt ze het geweldig.
Stoffen dingen, zoals dweilen en sokken en meer van dat spul neemt ze mee
in de tuin, en gaat daar ook mee aan de gang. Je kunt het ook zo weer afpakken.
Kortom agressief is ze niet.
We wonen 50 meter van het bos af en ze loopt nu al kilometers los mee in
het bos. Als we ze roepen, komt ze snel naar ons toe. Met andere honden kan
ze ook goed overweg.
Als ze alleen met mij is, is nog onwennig. Ze komt dan wel vaak even kijken
of ik iets heb weg te geven.
Maar als Willek en ik samen met haar spelen komt ze wel naar me toe en gaat
ze ook voor mij op haar rug liggen. Als ze dan gestreeld wordt vind ze dat
heerlijk, vooral als we het allebei tegelijk doen. Gek hondje h?, maar wel
lief hoor.
Haar naam hebben we (nog niet) veranderd. Waarom ook eigenlijk? Ik kwam net
van het hardlopen thuis en ze blafte tegen mij toen ik binnenkwam. Ik zei
tegen haar, hou je wel een beetje in h?, je bent nog in je proeftijd. En
toen kwam ze mijn hand likken!

Volgende week gaan we naar Oostenrijk op vakantie en ze gaat mee, kunnen
we testen hoe haar Duits is.
Conclusie: we willen ze niet meer kwijt, onze druif.

Groeten, Dion en Willeke Joosten