 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Latka Het wel en wee van Latje (Latka) uit Putte. In mei van het afgelopen jaar hebben wij ons hondje Babsi in moeten laten slapen. Meer dan 15 jaar was ze bij ons. Je ziet het aankomen en weet het ook. Je hebt ze niet voor eeuwig! Maar als het dan zover is, dat je afscheid moet nemen, van iets wat na je kind het dierbaarst is. Dat weten alleen mensen die van dieren houden. Ze heeft mij vergezeld bij de duizenden kilometers die ik heb hardgelopen.
Kort na het overlijden van Babsi, was ik op internet aan het
zoeken naar een nieuw hondje.
Haar echte naam is Latka, maar wij hebben, met haar goedvinden
er haar een tweede naam bijgegeven en die heet Latje. Als ik dan de voordeur open maakt kom Latje uit onze slaapkamer. Wij hebben alles gelijkvloers, dus trap op en af hoeft bij ons niet. En vlak bij de voordeur is de slaapkamerdeur. Als ik binnen kom ga ik direct de slaapkamer in om mij om te kleden om te gaan hardlopen. Ik voel eerst aan het bed of het warm is! En altijd is er een plekje warm. Gelijktijdig roep ik Latje en ze komt dan de slaapkamer in en springt op het bed. Ik ga dan naast haar liggen en moet haar strelen. Ze gaat dan helemaal op haar rug liggen. En dit duurt zo’n vijf tot tien minuten. In die periode geeuwt mevrouwtje zo’n keer of twintig! Op een bepaald ogenblik zeg ik altijd tegen haar, “kom we gaan weg, we gaan naar het bos, want ik krijg hier ook slaap van en als we nu niet weggaan heb ik geen zin meer!”
Even later lopen we door de kou een kleine kilometer over de
verharde weg en daar loopt ze aan de lijn. In die eerste
kilometer moeten we wel vier of vijf keer een sanitaire stop
maken! Ik heb haar eens gevraagd, om het in een keer te doen.
Maar ze gaf als antwoord; “Jij doet het op jouw manier en ik op
de mijne”! Maar na een kleine tien minuten zijn we dan in het
bos en mag ze los. Nou en daar leeft ze zich helemaal uit. Er
zijn in dat bos nogal wat heuveltjes en daar rent en vliegt ze
overeen en komt soms met een ongelofelijke snelheid van zo’n
heuvel recht op mijn af gerend! Het is een militair oefenterrein
en er zijn ook enorme zandvlaktes. Die zandvlaktes hebben echt
haar voorkeur! Daar rent ze van links naar rechts over. Ze ziet
er zoveel dat ze gewoon niet weet waar ze het eerst moet zijn!
Ze komt tijdens onze tochten ook steeds naar mij toe en springt
dan tegen mijn op. Ik neem aan van blijdschap! Ik mag het wel
afkloppen, op de paden blijft ze praktisch altijd bij mij in de
buurt. Soms gaat ze even van de paden af maar niet ver, ze houdt
mij in het oog. Ik geniet zo intens van haar, als ik zie hoe zij
ook geniet. In de week gaan we per dag zo’n uur tot anderhalf
uur lopen en in de weekenden tot een uur of drie. Nu we het toch over liggen hebben, het volgende: Nu de kerstboom in de kamer staat heeft Willeke de poef van een bij een meter in de slaapkamer gezet en daarop het hondenkussen. Als wij naar bed gaan, gaat Latje er parmantig op liggen. We noemen dat meubelstuk dan ook haar troon. Maar…., op die troon liggen duurt niet zo heel lang! Binnen enkele minuten komt ze op ons bed liggen. Eerst bij het voeteneind. Maar meestal kruipt ze snel naar boven en ligt dan tussen ons in! U vindt dat niks! Een hondje in je bed. Wij ook niet. We hebben er met Latje over gesproken dat we dat eigenlijk niks vonden. En die vindt dat maar onzin! Ze zei, ”ik lig het grootste deel van de dag op jullie bed en zorg er zo voor, dat er niemand anders op gaat liggen” En daar heeft ze wel een punt! Nou sta ik niet zo gauw met mijn mond vol tanden, maar toen wel. Ik gaf aan dat ik er later wel op terug zal komen. (Er is tot op heden nog niet van gekomen!) Maar zal ik jullie eens een geheim verklappen? Ja? Maar tegen niemand zeggen hoor! Zodra wij in bed liggen, zegt een van ons al snel, “Latje kom je bij ons liggen.” En enkele ogenblikken later springt ze met een sierlijke boog vanaf haar troon, op het …..! Een voordeel van haar is wel dat ze praktisch de hele nacht muisstil ligt. Toen het zo koud was mocht het dekbed wel over haar heen liggen, maar het kopke moest er wel boven uit steken. Ze moest wel kunnen zien wat er gebeurde! Bij het ontbijt krijgt ze elke morgen een paar stukjes kaas en bij het avondeten zijn de hamreepjes haar favoriete gerecht. Sommige mensen zeggen, dat ze het wel heeft getroffen bij ons. Misschien is dat wel zo, maar dat geldt natuurlijk ook voor ons. Wij hebben een prachtig hondje gekregen. Eentje de zich het kaas niet van het brood laat eten! In discussies wil ze altijd het laatste woord! Er zit verdomd veel pit in dat Poolse dametje en dat is toch prachtig of niet soms? Tot zover het laatste nieuws. Met vriendelijke groet, Dion en Willeke Joosten
Hierbij nog maar eens een berichtje van Latka. Op zaterdag 7 augustus gingen we naar Oostenrijk op vakantie. We
hadden rond negen uur in de ochtend in de buurt van Stuttgart
een tussenstop gemaakt. Willeke ging koffie en broodjes halen in
een wegrestaurant en ik bleef met Latka buiten wachten. Nu zijn wij nogal natuurmensen en we gingen tussen de regenbuien door regelmatig in de bergen wandelen. We hebben Latka een paar keer zonder lijn laten rennen en toen we haar riepen, kwam ze spontaan terug. We
hebben haar toen ook een koosnaampje gegeven. En die luidt
‘Latje.’ Ja
natuurlijk deed ze wel eens wat fout! Zoals de eerste momenten
wanneer ik terug kwam van het hardlopen. Telkens als ze dan mijn
kop om de hoek zag, blafte ze tegen mij. En ik zei steeds weer,
‘dat hoef je niet te doen, ik ken jou en jij kent mij’. Maar zo
simpel was het kennelijk niet voor haar. In onze slaapkamer hadden wij haar dekentje gelegd en daar mocht zij de nacht op doorbrengen. Als
ik in de nacht naar het toilet ging, was dat geen probleem, maar
als ik terug in de slaapkamer kwam, werd er weer een serenade
ingezet! Toen hier ook opmerkingen over werden gemaakt, verliet
ze het vertrek en ging in de hal zitten bokken! Tegen het eind van de vakantie sprong ze op het bed als we elkaar goedenacht kusten en ging tussen ons in liggen. Even later lag ze weer in de gang te bokken!
Overigens, haar van het bed sturen, kostte ons nogal wat
emotionele moeite hoor. In het begin vond ze het autorijden ook niet geweldig. Als we weg wilden, ging ze als protest in de buurt van de auto op haar rug liggen. We moesten haar dan ook oppakken en de auto in dragen. Maar na een goede week, was dat over en sprong ze er zelf in. Als Willeke boodschappen ging doen en ze was alleen met mij in de auto, vond ze dat ook maar niks. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, samen met een enge man. Als Willeke dan terug kwam, was dat voor ons ‘schijtertje’ een hele opluchting. Maar we hebben met dat kleine ding heel veel plezier gehad. Dion en Willeke Joosten
Hierbij een berichtje
van Latka uit Putte.
|
