 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Fientje
Fientje
Juni 2009: in Den Bosch
ligt in de armen van Ellen een klein hondje uit Polen. In
het asiel kwijnde ze weg nadat haar vrouwtje ziek was
geworden en niet meer voor haar kon zorgen. Op de terugreis
naar Frankrijk zit ze de hele weg op schoot bij ons ma en
dat is ook gelijk de enige keren dat ze op schoot wil
zitten: in de auto. Fientje moet natuurlijk even wennen, wat
wil je 15 jaar bij een eigen vrouwtje en nu ineens in een
grote roedel ver weg van alles wat je bekend is. Maar Fien
went snel en is al gauw de Freule. Ze neemt zowel beneden
als in de slaapkamer de grootste mand in beslag en duldt
geen ander in die mand erbij (tot in januari kleine Isis
komt). Ze kuiert graag buiten rond en heeft geen moeite om
zelf de trap op en af te gaan, ze is gek op het zonnetje en
geniet dan met volle teugen. Ze gaat graag mee wandelen, als
ze moe wordt gaat ze in de speciale rugzak waar ze als een
kleine generaal haar troepen overziet en is er bij wanneer
ik naar Nederland ga. Met haar intelligente koppie en scheve
oortje, windt ze makkelijk iedereen om haar pootjes. Als ze
honger heeft blaft ze, en ze blaft vaak want kennelijk is ze
gewend meerdere malen per dag eten te krijgen. Dus ach wat
doe je, een Freule bedien je op haar wenken.
Dan wordt ze ineens
blind, in een paar weken tijd en ze wordt oud. Ze hoort
bijna niets meer en krijgt moeite met de trap. Mee wandelen
lukt ook niet meer. Dan gaat het snel, ze komt nauwelijks
haar mandje meer uit en is gewoon moe en niet meer happy. Ze
blaft niet meer en weet eigenlijk niet goed meer wat er
gebeurt in haar leventje.
28 juni 2010 laten we
Fientje gaan, ons kleine Poolse slofje. Of zoals onze
Engelse vrienden haar liefkozend noemden "little Polish
sausage". Ze had een grote persoonlijkheid en ze wordt
gemist maar we weten dat ze nu bij haar vrouwtje is en dat
Simba haar opwachtte, zoals hij beloofd heeft met alle
hondjes te doen die overgaan van dit leven naar het
volgende.
Dag lieve Fien, we zijn
blij en dankbaar dat je bij ons was.
Ren vrij.
Betty, Fred en de Clan
|
